Utrata wartości

MSSF 9 wprowadza poziom oczekiwanych strat kredytowych, który ma zastosowanie do:
- wszystkich instrumentów dłużnych (w tym: depozytów i lokat bankowych, należności handlowych oraz dłużnych papierów wartościowych)
- dotyczy instrumentów zarówno wycenianych w skorygowanej cenie nabycia, jak i w wartości godziwej z odniesieniem różnicy z przeceny na inne całkowite dochody.

Dodatkowo model ten będzie stosowany do:
- wynikających z umów z odbiorcami należności z tytułu leasingu aktywów
- zobowiązań do udzielenia kredytu
- gwarancji finansowych, które nie są wyceniane w wartości godziwej z odniesieniem różnicy z wyceny na wynik finansowy.

Utrata wartości będzie ujmowana w 3 etapach:
→ Etap 1: przy początkowym ujęciu instrumentu finansowego część strat kredytowych szacowana w okresie pierwszych 12 miesięcy od daty początkowego ujęcia będzie ujmowana dla wszystkich instrumentów finansowych – jako  przybliżenie oczekiwanych strat kredytowych związanych dla danego instrumentu  finansowego
→ Etapy 2 i 3: przy wzroście ryzyka kredytowego w stosunku do stanu początkowego jednostka będzie zobowiązana ująć pełną wartość strat kredytowych oczekiwanych przez cały okres utrzymywania tego instrumentu.

Etap 2 różni się od etapu 3 tym, że:
- w etapie 2 ocena pogorszenia jakości kredytowej następuje na poziomie grupy  aktywów
- w etapie 3 możliwa jest ocena indywidualna konkretnego składnika aktywów (np. opóźnienie w spłacie ponad określony termin).